Libeńska wieża ciśnień czyli Libeňská vodárenská věž

 

Dziś wracam wspomnieniami do upalnego sierpniowego dnia przed dwoma laty, gdy wybrałam się na poszukiwanie libeńskiej wieży ciśnień. Pojechałam tam linią C praskiego metra, do stacji Ládví.

Gdy wyjdziemy ze stacji, należy pójść kawałek ulicą Střelničną, a potem skręcić w Davídkovą. A potem to już jak komu serce i nogi dyktują, ja sobie zrobiłam kółko, wypatrując wieży z różnych stron.

Stację metra Ládví zapamiętałam, bowiem wracając już od wieży zobaczyłam w jej pobliżu jakiś rodzaj małego targu i na jednym ze stoisk kupiłam sobie myszkę 😁 Ja nigdy żadnych pamiątek czy durnostojek nie nabywam, ale tym razem uznałam, że mi się należy - a na swoje usprawiedliwienie dodam, że nie jest to myszka do zbierania kurzu na etażerce (której nie posiadam), tylko wisiorek na szyję 😍

Libeńska wieża ciśnień jest ciekawa o tyle, że obecnie jest w prywatnych rękach. To przykład architektury przemysłowej przełomu XIX i XX stulecia, powstała w 1904 roku jako część sieci wodociągowej. Wybudował ją František Schlaffer w stylu holenderskich latarni morskich. 

Przestała pełnić swą funkcję w końcu lat 60-tych w związku z budową osiedla zwanego Północnym miastem (Severní město). Wybudowano wówczas nowe stacje ciśnień Pod Mazankou, Kobylisy oraz Ládví I. i II. W 1988 roku wieżę przejęło miasto, ale nie znalazło dla niej sposobu użytkowania i budowla niszczała (choć już w 1991 roku została wpisana w poczet zabytków) aż do roku 2007, kiedy prywatny inwestor zaczął przebudowę na... dom mieszkalny. Jednak aż do tej pory szuka chętnego na zamieszkanie w wieży za jedyne 95 milionów koron (czyli ponad 17 milionów zł). Dużo to czy mało?

Wieża ma 42 metry wysokości, 3 pokoje na 3 kondygnacjach, 223 metry kwadratowe. W podziemiu wybudowano centrum relaksacyjne, gdzie przewidziano miejsce na basen, saunę, siłownię, kort do gry w squasha, bar, jest też piwniczka na wino. Obok garaż na trzy samochody.

Początkowo żądano 30 milionów więcej, ale już spuszczono z ceny, a i tak wieża nie może znaleźć właściciela, ciągle jest w ofercie realitky czyli biura nieruchomości. Być może ze względu na małą ilość pokoi - jest tu tylko salon z aneksem kuchennym, na następnym piętrze pracownia, a na ostatniej kondygnacji sypialnia. Nie da się jednak zaprzeczyć, że widoki z góry są piękne 😀

 

Gdy tam byłam w 2019 roku, trwały jeszcze jakieś prace, próbowałam zajrzeć przez dziurę w ogrodzeniu.

Adres wieży: ul. Davídkova na skrzyżowaniu z ul. Na Slovance.

 

Davídkovą dojdziemy z powrotem do metra.

 Zdjęcia z 15 sierpnia 2019 roku

Jeden link - tu.

Letenská vodárna czyli kolejna wieża ciśnień

W ramach Open House Praha 2019 odwiedziłam też wieżę ciśnień na Letnie. Całkiem niedawno została ona zrewitalizowana i oddana ponownie do użytku, aczkolwiek już nie przemysłowo-technicznego, ale kulturalnego.
Jej adres: ul. Na výšinách.

Dojeżdżamy tramwajem do przystanku Letenské náměstí albo Korunovační.

Podczas trwania festiwalu Open House Praha wstęp do wszystkich obiektów jest wolny, ale do niektórych z nich trzeba odstać swoje w kolejce. Tu wpuszczali na zasadzie jeden wychodzi, jeden wchodzi. Czekałam około pół godziny.
Ale jak najbardziej istnieje możliwość zwiedzenia z przewodnikiem w innym terminie, na razie w środy i piątki, za jedyne 20 koron. Trzeba się wcześniej umówić, tutaj info na ten temat.

Podam od razu znalezione linki:
- Wikipedia
- strona wieży
- strona Pragi 7
- Kudy z nudy
- strona radia
- inne radio

Wieża ciśnień na Letné powstała w 1888 roku, ale swą funkcję przestała pełnić dość szybko, bo już w 1913 roku. Urządzono tedy mieszkania.
Oprócz wieży były tu jeszcze inne budynki, ale wyburzono je w latach 80-tych XX wieku. Postawiono obok przedszkole czy żłobek, a od 1978 roku pomieszczenia wieży były używane przez dom młodzieży.
W roku 1992 wieża została wciągnięta na listę zabytków, a w latach 2016-2018 dokonano remontu kapitalnego, według projektu architekta Petra Hájka.
Wieża ma 28 metrów wysokości i pięć pięter. Na trzeciej kondygnacji powstała "sąsiedzka biblioteka", skąd okoliczni mieszkańcy mogą pożyczać książki do domu albo też poczytać je w ogrodzie na dole. Biblioteka z darów.
Niżej są pomieszczenia wykorzystywane przed dom młodzieży, a wyżej galeria. Z niej dostęp na sam szczyt, gdzie umieszczono mechanizm zegarowy. Ten dostęp, nawiasem mówiąc, za pomocą schodów, które są bardziej drabiną i schodzi się z góry raczej tyłem :)

W kolejce można było przeczytać ulotkę z historią tego neorenesansowego budynku.

Wreszcie dostałam się do środka.
Żadnej windy :)

Ciekawostką jest wahadło Foucaulta, zawieszone na klatce schodowej.

Dwa pomieszczenia biblioteki na trzecim piętrze. Jest i kącik kuchenny, gdzie można sobie przygotować kawę, herbatę czy coś zimnego do picia.

Kondygnacja wyżej. Znów kolejka do wspinania się po karkołomnych schodach.
Ten okrąg u góry ma średnicę dawnego rezerwuaru na wodę, który się tu znajdował.

W międzyczasie można wyjść na otaczający wieżę balkon/galerię z arkadami tworzonymi przez toskańskie kolumny i poobserwować okolice.
Czy ja już wspominałam, że właściwie cierpię na lęk wysokości?
:)
Więc tak, cierpię.
Walczę ze wszystkich sił ze słabością w ciele, gdy wychodzę na takie balkony :)
Ale czego się nie robi dla Pragi!

W zachodniej stronie widoczny stadion Sparty.

A ten dom mnie fascynuje i zdaje się, że nie bez kozery. To chyba, a nawet na pewno, tyły słynnego Molochova! Czytam teraz o nim w internecie (na początek tutaj i tutaj) i myślę sobie, że muszę tam wrócić i go obfotografować :)

Między stadionem a wieżą znajduje się plac zabaw dla dzieci połączony z miasteczkiem drogowym. Będą jeszcze jego zdjęcia niżej.

Nadeszła w końcu i moja kolej wdrapać się na samą górę.

Na cztery strony świata wyglądają cztery wielkie okrągłe okna.

Przez jedno z nich zobaczyłam Bohnice, do których się KONIECZNIE wybierałam, a w rezultacie nie dotarłam z winy pogody. Nic to, będzie na następny raz.

I jeszcze parę fotografii wykonanych już po zejściu na dół.

Miasteczko drogowe.